كان يقول لي « 1 » : إنِّي مجاورك . فكان يأمر جاريته كلّ عشيّة أن تكنُس تحت خشبته وترشّه ، وتجمّر بالمجمرْ تحته ، فجعل ميثم يُحدِّث بفضائل بني هاشم ، ومخازي بني أميّة ، وهو مصلوب على الخشبة ، فقيل لابن زياد : قد فضحكم هذا العبد . فقال : ألجِموه . فالجِم ، فكان أوّل خَلق اللَّه الجِمَ في الإسلام . فلمّا كان في اليوم الثّاني ، فاضت مُنخراه وفمه دماً ، فلمّا كان اليوم الثّالث طُعِنَ بحربة فمات . وكان قَتْلُ ميثم قبل قدوم الحسين عليه السلام العراق بعشرة أيّام . « 2 » « 2 » ابن أبي الحديد ، شرح نهج البلاغة ، 2 / 293 - 294 / عنه : المجلسي ، البحار ، 41 / 343 - 345

--> ( 1 ) - [ لم يرد في البحار ] ( 2 ) - شيخ مفيد روايت كرده است كه زياد حارثى گفت : [ . . . ] 1 پس در آن سال [ ميثم ] به حج ونزد امّ سلمه ، زوجهء حضرت رسول صلى الله عليه وآله وسلم رفت . امّ سلمه گفت : « تو كيستى ؟ » گفت : « ميثم . » امّ سلمه گفت : « به خدا سوگند كه من در شبى شنيدم كه حضرت رسالت صلى الله عليه وآله وسلم ، تو را ياد وسفارش تو را به أمير المؤمنين عليه السلام مىكرد . » پس ميثم أحوال حضرت امام حسين عليه السلام را پرسيد . امّ سلمه گفت : « به يكى از باغ‌هاى خود رفته است . » گفت : « چون آن حضرت بيايد ، سلام مرا به أو برسان وبگو كه در اين زودى من وتو نزد حق تعالى يكديگر را ملاقاة خواهيم نمود ، إن شاء اللَّه . » پس امّ سلمه بوى خوشى طلبيد وكنيزك خود را گفت : « ريش أو را خوش‌بو كن . » چون ريش أو را خوش‌بو كرد وروغن ماليد ، ميثم گفت : « تو ريش مرا خوش‌بو كردى ودر اين زودى در راه محبّت شما أهل بيت ، به خون خضاب خواهد شد . » پس امّ سلمه گفت : « امام حسين عليه السلام تو را بسيار ياد مىكرد . » ميثم گفت : « من نيز پيوسته در ياد اويم ، من تعجيل دارم وبراي من وأو امرى مقدّر شده است كه مىبايد به آن برسيم . » چون بيرون‌آمد ، عبداللَّه‌بن عباس را ديد كه نشسته است ، گفت : « اى پسر عباس ! سؤال كن آنچه خواهى